Canada Polish Sport

SkyDome – kto pamięta?

3 czerwca 2021 mija 32-ga rocznica od otwarcia pierwszego w świecie stadionu z otwieranym mechanicznie dachem. Jego nazwa wzięła się od jego funkcji – olbrzymi stadion z otwieranym dachem – SkyDome. Skąd wziął się pomysł na ten stadion?

Korzenie pomysłu na budowę zadaszonego stadionu w Toronto sięgają roku 1968, kiedy to miasto straciło na rzecz Montrealu możliwość kandydowania o organizację olimpiady w 1976 roku. W pierwotnym zarysie miał liczyć 80,000-100,000 miejsc.

Impuls do budowy zamkniętego obiektu pojawił się po jednym z najważniejszych meczy w historii – Grey Cup w listopadzie 1982 roku, który odbył się na stadionie Exhibition Stadium.

Mecz, z udziałem rodzinnego Toronto Argonauts, został rozegrany podczas ulewnej burzy, która przemoczyła większość widowni do suchej nitki, a media nazwały to „Deszczową Miską” – „Rain Bowl”. Żeby zła sytuacja mogła być jeszcze gorszą, przepełniły się toalety.

Obecny tego dnia były premier Ontario, Bill Davis, a złe warunki pogodowe były oglądane przez blisko 8 milionów widzów, największą widownię w telewizji w historii Kanady.

Następnego dnia, na wiecu przed Toronto City Hall dziesiątki tysięcy ludzi zaczęły skandować: „dosyć tego!”, „Toronto jest światowej klasy miastem”, „chcemy kopułę, chcemy kopułę!”

Jako miejsce pod lokalizację wybrano sąsiedztwo CN Tower, w pobliżu Union Station, głównego punktu kolejowego i przesiadkowego. Wybrany teren był głównym punktem zwrotnicowym Canadian National Railway i zawierał CNR Spadina Roundhouse. Opuszczone tereny centrum miasta były częścią planu rewitalizacji tego obszaru.

Pomysł na Sky Dome był taki, że miało to być sportowo-rozrywkowe miejsce na wszelkiego rodzaju wydarzenia, a więc sportowe, wystawy, targi handlowe, koncerty, itd. Mówiono „Potrzebujemy światowej klasy stadion”, „Ten stadion będzie potrzebować dachu chroniącego nas przed deszczem”, „Potrzebujemy takiego stadionu, który będzie się otwierać, gdy będzie świecić słońce, a zamykać, kiedy będzie padać deszcz”.

Od chwili rozpoczęcia planowania w 1983 do ukończenia stadionu minęło 6 lat. Przed wielką uroczystością otwarcia stadionu mówiono: „potrzebujemy masowej transmisji wszystkich mediów na całą Kanadę, żeby każdy mógł zobaczyć cud naszej inżynierii”.

To wszystko brzmiało dobrze w teorii. Przekaz telewizyjny miał trwać 90 minut, wydarzenie miało być jednym z najbardziej spektakularnych shows, z pokazem sztucznych ogni i wypuszczeniem na koniec 30,000 balonów. Niestety dla 45,000 zgromadzonych widzów pogoda nie współpracowała. W dzień lał się żar z nieba, a wieczorem przyszły burze z piorunami.

Koszt budowy sięgnął wówczas $570 mln (w 2021 roku byłoby to ponad $1 bln) i miał zapewnić, że już nigdy nikt nie zmoknie na bardzo ważnej uroczystości. Tyle teorii. Za nią przyszła rzeczywistość.

Stadion oficjalnie otwarto 3 czerwca 1989 roku podczas mega-imprezy „Otwarcie SkyDome-u” – „The Opening of SkyDome”. Dach został uroczyście „otwarty” laserowym długopisem przez premiera Ontario Davida Petersona.

Rzekomo z powodu burzy i błyskawic, podczas ceremonii otwarcia Sky Dome-u, otwierany dach nie mógł się w pełni otworzyć. Pomimo słyszalnych okrzyków „zamknij dach”, Chuck Magwood, prezes Stadium Corporation of Ontario (Stadco) nalegał, aby dach pozostał całkowicie otwarty.

Bowiem jako dodatkowa atrakcja, przez otwarty dach mieli wylądować wojskowi spadochroniarze na estradzie, gdzie była umieszczona olbrzymia flaga kanadyjska. Z powodu złej pogody ludzie zgromadzeni przed estradą musieli połączyć się, zrobić ludzki łańcuch – human chain, aby w razie zrzutu, ochronić spadochroniarzy.

Otwarcie SkyDome zostało zapamiętane na zawsze. My zapamiętamy SkyDome na zawsze.

The image above falls under Creative Commons license (https://en.wikipedia.org/wiki/Creative_Commons_license)

Leave a Reply


cnmng.ca ***This project is made possible in part thanks to the financial support of Canadian Heritage;
and Corriere.ca

“The content of this project represents the opinions of the authors and does not necessarily represent the policies or the views of the Department of Heritage or of the Government of Canada”