Ang kulay ko ay nalalagas. Huwag kang mag alala hindi ito Kobid. Hindi naman ako nasa kimo. May maliit na bukol sa mutha ko. Parang tagyawat. Maaring pumasa ito bilang isang tagyawat. Alam ko hindi tagyawat ito dahil mahigit nang isang taon na nandito ito. Kung ako’y mamatay sa pandemia wala akong kilay at puno nang tagyawat ang mukha. Hinahanap morning iyon dati kong mukha na puno nang kilay at walang tagyawat. Pero ganyan talaga ang buhay hindi mo maari ang lahat. →
My eyebrows are falling out. Don’t worry, it’s not COVID. I’m not on chemo. There is a tiny lump on my face. It looks like a pimple. It could pass for a pimple. I know it’s not a pimple because it has been there for a year now. If I die in this pandemic, I’m going to be eyebrow-less, pimple-faced. I miss the old me, the one that was eyebrow-full, pimple-less. But in this life, you can’t have it all. →
Sa isang kilalang at ginagalang na Unibersidad sa masikip na siyudad mayroon maliit na lugar na kulay berdeng damo. Ang maga tao ay dinadaan nang paikop Ito, hinahakbagan, o linalampasan. Kahit Ito’y bakuran para makontrol ang mga nag daraan na tao iniikutan, hinahakbagan, o linalampasan pa rin. →
In a reputable university, in an overcrowded city, there is a small patch of green. People walk around it, over it, through it. Even when it got barricaded for crowd control, people still found a way to walk around it, over it, through it. For the record, it is a soccer field. Okay, okay, field hockey/lacrosse too. →
Nitong nakalipas nalabing tatlong buwan minarkahan nang di pang karaniwan paraan upang makipag usap sa zoom. Ang mga tao nag tratrabaho sa bahay sa pamamagitan nito na kahit anong bagay ay na pag uusap kung ano ang na ka taas sa kanila. Ang mag aanak,mag kakaibigan pinasukan na rin Ang ganitong paraan para makipag usap sa isat isa. Sa walang katapusan sarado at utos na mamalagi nang bahay, itong pandemia ay binansagan na malungkot. →
